stabilizację międzynar. stosunków walutowych. System z Bretton Woods (zw. też Dollar Standard) polegał na dążeniu do wzajemnej wymienialności walut wg sztywnych kursów (tolerancja 1%); IMF wymagał określenia parytetu waluty w złocie, ale nie wynikał z tego obowiązek wymiany na złoto; większość walut zachodnioeur. osiągnęła wymienialność 1958. Na początku lat 70. system z Bretton Woods uległ destabilizacji, co spowodowało przejście IMF na system płynnych kursów. W 1976 postanowiono zaniechać określania parytetów walut w złocie (demonetaryzacja złota). Słabnąca pozycja dol. USA skłoniła IMF do utworzenia 1967 własnego pieniądza rozrachunkowego (SDR); 1978 kraje